یاد ایامی که...هوالحق

چند وقت پیش، که  من هم مثل خیلی از دوستان  به  بچه های همشهری جوان  پیشنهاد دادم  تا برای هیجان انگیز تر شدن  جشن   بزرگشان مسابقه ای ترتیب دهند ، فکر نمی کردم که از ما  بخواهند درباره ی کلیت همشهری جوان بنویسیم وآن را نقد کنیم .

نمی دانم شاید وقتی که این موضوع را در نظر گرفتند منظورشان نظرات و انتقادات مثبت ما بوده و می دانم که  اگر دو سال  پیش یا همین چند ماه پیش  هم چین موضوعی را به من می دادند حتما یادداشتم پر می شد از یک عالمه تشکر بابت این همه نوآوری و ابتکار . بابت صفحات رویداد*هفته با آن روش خلاقانه در خوراندن بیش ترین خبر در کم ترین زمان به ما ، بابت سبک زندگی که خیلی وقتها  سبک استفاده از خیلی چیزها را یادم داده ، بابت جلد های بی بدیلش  و  فکر کنم برای  تمام صفحات خوب و مفید این مجله که سه سالی  می شد که توانسته بو د جای سروش نوجوان را برای من پر کند و عادت کرده بودم که هرچند  وقت یک بار با سوژه ی عجیب و جسورانه   و گزارشی کامل و بی نقص ذوق زده ام کند .

ولی حالا راستش  چند ماهی می شود که دیگر  از آن همه نوآوری  و فکر تازه خبری پیدا نمی کنم . انگار همشهری جوان هم  مثل  مجلات دیگر شده که گاهی  با تصویر نه چندان با ربط هنر پیشه ای بر روی جلد مشتری یا همان خواننده هایش را بیش تر می کند(مانند جلدی که بر روی آن تصویری از مهدی پاکدل با لباس سربازی چاپ شده بود  و چند جلد دیگر.)و گاهی با  نگاهش از زاویه ی بالا (که این مورد به تازگی دارد در میان یادداشت ها بی داد می کند ) همه ی جوانان را  با یک چوب می سنجند ، تحلیلشان می کنند و تمام . ولی خوب می دانم که این یک طرفه یه قاضی رفتن ها رسم دوستی نیست .

  با این همه  هنوز هم صفحاتی  مثل موفقیت و گالری و چند صفحه دیگر  هستند که بی نظیرند . هنوز هم روزهای مجله عالی است و  جلد ها هنوز هم ایده های نو دارند. و باز هم وقتی چند وقت پیش تصمیم گرفتم جایگزینی برای  این دوست خوب پیدا کنم ، نتوانستم .